Uzun zamandır her konuştuğumuzda bana burun kıvırıp aşağılayan yeğenimin telefonlarına cvp vermez olmuşum. Bana her zaman ikinci sınıf vatandaş muamelesi yapan şefimle iş harici görüşmez olmuşum. Göz ardı etmekmiş adı. Hiç fark etmemişim. Eşimin telefonlarını kurcalamaz olmuşum. Onu kontrol edemeyeceğimi bildiğim için hiçbir şey için hesap sormaz olmuşum. Nasılsa müdahale edemeyeceğim için tercihlerine karışmaz olmuşum. Kavgaya sebep olayları bile sükunetle karşılar olmuşum (belki de ne hali varsa görsün modunda). Tevekkülmüş adı. Velhasıl olmuşum da olmuşum. Sanırım yazınıza münhasır tam OLMUŞUM. Ama soruyorum kendime mutlu olmuş muyum ? :(

Sitenizi yeni keşfettim. Belki de ilk yazınız “Mutluluğun Anahtarı” olduğu için okudum. Bir an takıldım kaldım. Düşündüm de; sanırım ben bu maddeleri uygulamaya çoktan başlamışım. Ama yine de yetmemiş mutlu olmama. Günde en az iki gazete okuyup, haberler üzerine iş arkadaşlarımla yorum yapmadan işe başlamayan ben, gazete sayfalarını açmaz olmuşum. Günde en az yarım saat akşam haberi izleyen ben, haberler başladığında başka odaya kaçar olmuşum. Sanırım gereğinden fazla etkilendiğim için her şeyden (karısını öldüren kocalardan, cinnet geçirenlerden, kaçırılan çocuklardan, ölen çocuklardan). Nasılsa benim bunları bilip bilmemem yaşanan gerçekleri değiştirmiyor. En azından içimin sızlamasına engel olmaktı yapılması gereken. İzolasyonmuş adı. Hiç düşünmemişim.