همشیره عزیز!
کامنت دانی را بسته ای و لذا ما هم اگر سری می زنیم ردی از ما به جا نمی ماند.
دورادور احوالجوی شما هستیم

با این همه باز هم این مشکل باقی می ماند که حرکت سبز طفیلی حرکت های دیگر باشد. این که تا حدامکان از خشونت دوری کرد فکر خوبی است، اما می دانی که گاهی «ناچار» می شویم که علی رغم میل باطنی درگیر خشونت شویم.

ثانیًاًً بی رهبر بودن یک جنبش فی ذاته نکته مطلوبی نیست. نبود رهبری باعث هرز رفتن زحمات می شود و ای بسا نتیجه معکوس هم بدهد. نتیجه حداقلش همین است که این روزها شاهدیم که سازگارا یا مخملباف یا... این جنبش را مصادره به مطلوب کرده و دنبال منافع خودشان هستند و برایشان مهم نیست واقعاً آن جوانی که در خیابان باتوم می خورد که می خواهد یا چه بر سرش می آید.

امیدوارم از فیلم لذت ببری، بعد هم در موردش صحبت کنیم

راستش آن ترانه را ندارم و بلد هم نیستم. تنها همان یکبار که پخش شد شنیده ام.

1- از سبک نوشتن تان معلوم است که ادب و شعورتان مربوط به قرن 21 است یا چندهزار سال قبل از آن
2-این سریال در ستایش لمپنیزم نیست، بلکه واگو کننده جریانات تاریخی ایران است که خوب یا بد، لمپن ها هم در آن نقش داشته اند. اگر کمی صبر و حوصله و دقت داشتی، در می یافتی که موضوع آن سکانس، نه ترانه ای لاله زاری یا روحوضی، بلکه بیان نمایشی تقابل کهنه و نو و سنت و تجدد و آرمان و واقعیت است.
3- این که شما به رادیو یا تلویزیون ایران اعتراض داری دلیل نمی شود برنامه های خوبی نیز، ولو به ندرت، در آن پیدا نشود.
4-شما جای نسخه پیچیدن برای مسائلی نظیر دین، پیشرفت مملکت و ... که در قد و قواره هر کسی نیست، یا تلویزیونت را خاموش کن که کفری نشوی، یا پست های این بلاگ را نخوان!
5- ایالات متحده آمریکا به عنوان پیشرفته ترین کشور جهان، تعداد زیادی فیلم وسترن ساخته و گاه گاه می سازد که در ستایش لمپن ها و جنایتکاران و قانون شکنان و ... تاریخ آمریکا است. بررسی اتفاقات تاریخی و فرهنگی و پیشرفت الزاماً مخالف هم نیستند.
6- کمی متانت و ادب، می تواند حرف های احیاناً خوبی که آدم می زند را تاثیرگذار تر کند.

افه روشنفکری! تعبیر نشود من هم بایدبگویم خیلی تلویزیون نگاه نمی کنم. مگر یکی دو سریال یا برنامه خاص
ضمنا! مطلب خواندنی را باید خواند دیگر!

اتفاقاً قصد دارم در مورد عوامفریبی های جبهه سبز هم بنویسم. پستی خواهد شد کمی طولانی که اگر اجل بگذارد به زودی منتشر می کنم